|
| 904 # Oorlog niet voor rede vatbaar # |
Gepost door Misdefinitie op 25-06-2016 om 23:54.
"Waarom vechten grote mensen voor de vrede?" is een van de vele teksten van de mierzoete weeïge liedjes waarmee we geconfronteerd werden tijdens onze jeugd. Ja, waarom eigenlijk? Vechten voor vrede is zoiets als neuken om weer maagd te worden of links stemmen in de hoop op een beter leven. Iedereen kan zien dat het tegenstrijdig is. Er zijn dan altijd wel mensen die doen alsof hier "vechten" in de zin van strijden wordt bedoeld, maar het gaat hier echt om fysiek vechten. Oorlog voeren met doden en gewonden. Later zijn de liedjes serieuzer geworden hoewel de boodschap hetzelfde blijft: als iedereen oorlog verschrikkelijk vindt, waarom gaat de mensheid er dan toch mee door? Pas in de volwassen tijd leerden we waarom mensen oorlog voeren, dat het feitelijk noodzakelijk is om te blijven bestaan en dat veel mensen het niet verdienen om te leven. Het idee om alles met debat, dialoog en rede op te lossen, faalt. Mensen zijn simpelweg niet voor rede vatbaar. Ze verneuken je waar je bij staat en doen dan alsof je zelf alleen woorden mag gebruiken. Dat werkt niet.
Het zit in de mens.
Mensen kennen slechts twee manieren om conflicten op te lossen. Geweld of het debat. Van oudsher is geweld de keuze die doorgaans gemaakt wordt. De hele natuur voert namelijk oorlog en in vroegere tijden werden we geacht niet zo ontwikkeld te zijn als in deze moderne tijd. Bovendien zijn er veel ruzies die nu eenmaal niet door het gesproken woord opgelost kunnen worden. Zeker niet wanneer de vijand eerder gekozen heeft voor geweld. Een beschaving kan echter onmogelijk blijven bestaan als er steeds dreiging is van geweld. Om de nuances in het leven te kunnen waarderen, is een grote intellectuele rijkdom noodzakelijk en dat valt nu eenmaal niet te ontwikkelen als we continu bang moeten zijn dat anderen geweld gaan gebruiken. Ook zullen culturele schatten zoals kunstwerken geen lang leven beschoren zijn als er elk moment idioten kunnen opstaan die het willen vernietigen. De dialoog is dan een oplossing. Voorwaarde voor conflictbeslechting met woorden is dat het debat te allen tijde gerespecteerd wordt en de tegenpartij geen geweld gebruikt.
Willen we altijd alles met woorden oplossen, dan moet iedereen ook altijd woorden gebruiken. Mensen zijn daar alleen toe te motiveren, als die woorden ook daadwerkelijk een oplossing kunnen brengen. Zijn steeds meer conflicten niet (meer) op te lossen met woorden, dan wordt de neiging te groot om naar geweld te grijpen. Nogal wiedes. Als u een conflict met iemand heeft dat uw hele leven beheerst en woorden zijn niet meer toereikend om het op te lossen, dan biedt het systeem slechts de mogelijkheid om bij de woorden te blijven en derhalve kapot te gaan. Geen wonder dat mensen in dergelijke situaties voor geweld zullen kiezen. We hebben als samenleving de taak om ervoor te zorgen dat er in een beschaafde maatschappij altijd een oplossing mogelijk is door louter gebruik van woorden. En dat is alleen maar mogelijk als we met woorden goede argumenten vormen en de tegenpartij zich laat overtuigen door de rede. Zodra woorden nutteloos worden, blijft het conflict bestaan en ontstaat er een groot risico op geweld.
Stel we hebben ruzie. U slaat mij. Uiteraard kan ik een uitleg gaan geven over waarom uw gedrag achterlijk is. Begint u vervolgens wartaal uit te slaan of willekeurig onzin te spuien wat u opleukt met woorden als eerlijk, sociaal en rechtvaardig, dan is er geen oplossing mogelijk. Ik zou eventueel nog weg kunnen lopen en het verlies kunnen nemen, maar wat als u na die bizarre woordenbrij nog een klap uitdeelt? Wat als er niet met u te praten valt en woorden geen zin hebben? Moeten we dan maar de politiek correcten uit gaan hangen en in stadshuiswoorden blijven verklaren dat u fout zit? Natuurlijk niet. Aangezien u als eerste agressor voor geweld koos en vervolgens ook nog eens een beschaafd debat onmogelijk maakt, is geweld de enige optie om nog te voorkomen dat uw geweld nog meer schade aanricht. Het bizarre is dat als u zwakker blijkt te zijn, de kans groot is dat u terug wilt keren naar woorden. Zie hier het probleem. Kiezen voor geweld en dan maar blijven eisen dat de ander het met woorden blijft proberen.
Vandaar dat wij stellen dat als u niet voor het debat kiest, u automatisch voor geweld kiest. Immers, er is dan geen andere mogelijkheid meer om het conflict te stoppen en de schade te beperken. Het is echter geen arbitraire keuze. U kunt niet simpelweg zeggen dat u altijd voor het debat kiest zodat de ander zich ook genoodzaakt voelt de zaak met woorden af te doen. Kiezen voor het debat is geen theoretische keuze, het is een keuze die u maakt met uw gedrag. Het is eenvoudiger om te beschrijven wanneer u niet voor het debat kiest. Gebruikt u willekeurige zinnen, praat u onzin of gebruikt u andere trucjes om het debat te saboteren, dan kiest u niet voor het debat. Bent u niet te overtuigen door de rede? Dan kiest u niet voor het debat. Is het net alsof u willekeurige geluiden maakt omdat de woordenstroom die uw mond aan het verlaten is nergens op slaat? Dan kiest u simpelweg niet voor het debat. Woorden werken alleen als ze argumenten geven die begrepen worden. Nee, u kunt niet roepen 2+2=5 en ons dan een klap geven.
Kiezen voor het debat betekent ook altijd kiezen voor het debat. Zodra u kiest voor geweld, bijvoorbeeld door het debat te saboteren, is het debat weg. En aangezien het debat dan weg is, is het ook niet meer mogelijk om terug te keren naar dat debat. Geweld kent ook geen debatmodus. Dus besef heel goed wat u doet met geweld: wie kiest voor geweld, kiest er in feite voor dat het geweld voortduurt zolang de sterkte partij daar baat bij heeft. Dus ja, u kunt iemand een klap geven. U kunt voorts het debat saboteren door te proberen uw geweld met allerlei onzin te rechtvaardigen. Maar besef dat die persoon doordat u koos voor geweld, genoodzaakt is ook geweld te gaan gebruiken. Is hij sterker dan u, dan kan het zo zijn dat hij begint met slaan en niet meer stopt totdat u morsdood bent. Uw nabestaanden zullen gaan huilen dat die reactie niet proportioneel is, maar u draait het gevolg niet terug. Janken om de proportionaliteit van geweld is onzin aangezien het debat nu juist afgewezen is en dus niet meer bestaat.
Toegegeven, u kunt ook geluk hebben. Wellicht durft de persoon die u net geslagen heeft niks terug te doen. Wellicht weert hij uw klap af, krijgt u een scheldkanonnade over u heen of valt zijn wraak mee. Dat is nu precies het punt dat we willen maken. Op het moment dat het debat afgewezen wordt en er dus voor geweld gekozen wordt, is het onmogelijk te voorspellen wat er gaat gebeuren. Gebeurt er niet veel, dan komt u ermee weg, maar het kan ook een keten aan geweldsincidenten oproepen tot het moment waarop hele groepen met elkaar op de vuist gaan. Op internationaal niveau zien we precies hetzelfde gebeuren. Landen die het debat afwijzen en daarna in een geweldsspiraal terecht komen. Oorlog dus. Dat is wat oorlog is. Hele landen praten niet meer, maar hebben zichzelf als doel gesteld om de ander uit te roeien. De zwakkere partij probeert doorgaans nog terug te krabbelen, maar helaas. Een kettingreactie die eenmaal in gang is gezet, stopt doorgaans niet zomaar. Het bewijs zijn de vele gruwelijke oorlogen.
Vijf jaar oorlog in Syrië heeft het land volledig kapotgemaakt. Oxfam Novib schat dat zo'n twee miljoen mensen humanitaire hulp nodig hebben. Steden zijn verwoest en kunnen de mensen die daar woonden geen voedsel en brandstof meer bieden. Miljoenen kinderen kunnen niet meer naar school. Hulporganisaties melden dat er vooral ziekenhuizen en hulpkonvooien worden aangevallen om zo burgers zoveel mogelijk deelgenoot te maken van een oorlog die zij niet begonnen zijn. Oorlog is alles behalve een romantische oplossing voor een conflict dat in beginsel geen conflict hoeft te zijn als mensen voor rede vatbaar waren. Vanuit de hulporganisaties komt vooral de vraag naar geld en andere middelen waarmee zij hun strijd kunnen voortzetten. Geen woord over wat Europa nog meer kan doen. We zouden namelijk alle gesneuvelde mensen kunnen vervangen en daarmee ook nog de druk op ons eigen land verlichten. Migratiestromen worden steeds heftiger en raad eens wat er gebeurt? Het debat daarover wordt gesaboteerd en dat is juist de oorzaak van oorlog.
Pakistan is ook al jaren het toneel van een bloederige oorlog die gepaard gaat met vele lokale opstanden. Media weten niet meer te melden dan dat die oorlog zorgelijk is voor China vanwege sociaal-economische factoren. Niet zo verstandig aangezien Pakistan de potentie heeft om een grote kernmacht te worden. Nou ja, macht. Samen met China, Rusland en Amerika kunnen ze straks een poging doen om de hele wereld te vernietigen en dat allemaal om politieke redenen. De angst bestaat dat Pakistan jaarlijks kernkoppen bouwt totdat ze zichzelf kunnen rekenen tot een kernmacht. Aangezien ze zeker niet onder de westerse beschaving vallen, is dat een bedreiging voor de hele wereld zoals wij die kennen. Wel geeft men aan dat Pakistan vooral zijn positie weet te veroveren dankzij Nederlandse kennis. Jawel, onze kennis wordt overal wel misbruikt zonder dat wij daar iets aan verdienen en het bedreigt ons ook nog. Probeer na het afwijzen van het debat de partijen nog maar eens aan tafel te krijgen om te voorkomen dat ze ons allemaal verneuken.
Begin jaren '90 was er een groot offensief gaande in Irak. De Golfoorlog, officieel in gang gezet om Koeweit te bevrijden, werd via de beschuldiging van het bezit van massavernietigingswapens een decennia lang durende strijd die het land in alle verwoesting heeft achtergelaten. Economische sancties en de jaren later nog altijd doorgaande bombardementen, brachten Irak aan de rand van de afgrond. De VS was vooral geïnteresseerd in controle, macht, olie en oorlog. Geschat wordt dat deze oorlog meer dan 3000 miljard heeft gekost. Daar hadden we godnondeju zo'n beetje 7 keer onze volledige staatsschuld mee kunnen aflossen. De vuile oorlog die aldaar gevoerd werd, zorgde ervoor dat de radicale islam nog meer voeten aan de grond kreeg. Het werd makkelijk om het westen van alles de schuld te geven om daarmee hun terrorisme te kunnen rechtvaardigen. Wie waar precies verantwoordelijk is, blijft nogal schimmig. Oorlog kent feitelijk alleen maar verliezers. Zelfs de zelfuitgeroepen winnaars komen zelden goed uit de strijd.
Oorlog manifesteert zich lang niet altijd als een duidelijke strijd tussen twee kemphanen. Brazilië is het terrein van vele moordaanslagen. Met cijfers valt aan te tonen dat het aantal moorden overeenkomt met een land dat in oorlog is. Kinderen die wapens afvuren, keiharde drugsbazen en slachtoffers van explosies. Libanon deed begin jaren '80 mee aan een VN-vredesmacht, maar veteranen voelen 30 jaar later nog steeds de oorlog in al hun ledematen. Psychische klachten blijven een leven lang aanwezig en zij voelen zich vooral in de steek gelaten door Defensie. De Centrale Raad van Beroep bepaalde later in een procedure dat Defensie inderdaad zijn zorgplicht had geschonden, maar de juridische papieren werkelijkheid strookt weer eens niet met de realiteit waarin slachtoffers moeten leven: de schade gaat niet meer weg, al worden er miljoenen uit de kast getrokken om hun leven een beetje draagbaar te maken. Onder dekking van de verschrikkelijkste oorlogsmisdaden, zijn er in Syrië vieze oude mannen die profiteren door met een kind te trouwen.
Desondanks is oorlog toch vooral een politieke kwestie. Thierry Baudet (Forum Voor Democratie) waarschuwt mensen dat het associatieverdrag tussen de EU en Oekraïne voor nog minstens 10 jaar oorlog gaat zorgen die erger wordt dan we nu kunnen vermoeden. Uiteraard wordt hij door iedereen weggelachen en door alle media genegeerd. Mocht over een aantal jaren blijken dat hij toch gelijk krijgt, dan zullen ze dat simpelweg niet toegeven en andere leugens verzinnen om hun zin door te zetten. Desnoods gaan ze de oorlog steunen, want juist aan een oorlogseconomie valt veel geld te verdienen. Cruciaal in dit kader valt op te merken dat we als EU en ook de NAVO, de afspraken schenden met Rusland die in het leven zijn geroepen om een einde te maken aan de Koude Oorlog. Een van die afspraken werd reeds gemaakt in de jaren '90. De NAVO mocht vooral niet uitbreiden omdat ze anders veel te dicht bij de grens van Rusland gaan komen. Schending van de voorwaarden om de Sovjet-Unie te ontbinden, kunnen ertoe leiden dat Rusland de oude situatie weer wil herstellen.
Aan de linkerkant denken ze echter nog steeds dat ze met "praten" het tij kunnen keren en een einde kunnen maken aan de oorlog. "Praat met elkaar, pak gebieden van Rusland af, negeer radicalen, vergeet het verleden, hervorm en groei." Leuk hoor, maar als een kernmacht als Rusland eenmaal een oorlog begint, is het slikken of stikken. Wie zo'n macht heeft bepaalt wanneer de oorlog start, maar ook zeker wanneer en hoe deze eindigt. Alhoewel, er zijn genoeg megalomane figuren als Frans Timmermans die aankondigen dat de EU desnoods klaar is voor oorlog. Al doelt hij thans nog op migratiestromen: de verwachting is dat hij over niet al te lange tijd een groot voorstander zal zijn van oorlog. Opvallend, want aan de linkerkant hebben ze decennia lang juist liedjes en opiniestukken gemaakt tegen oorlog. Zo ziet u maar weer, geld stinkt niet voor dit soort gasten. Een gitzwarte toekomst wacht ons. Het besef dat een oorlog starten in beginsel onomkeerbaar is en overal leidt tot grote verliezen, is blijkbaar nog niet doorgedrongen.
Gelukkig weten ze bij de overheid hoe ze mensen gerust moeten stellen. Komt er een kernoorlog? Geen probleem, u krijgt gewoon een setje jodiumpillen toegestuurd. Dat werkt alleen maar bij kinderen tegen specifieke vormen van schildklierkanker, maar ach, dat is een detail. Heel Europa sneuvelt en wordt onbewoonbaar als de grote heren met kernbommen gaan smijten, maar dat zien ze wel als het zover is. Komt het slechts tot een klassieke oorlog waarbij de tanks door ons land rijden, dan zorgt oorlog nog altijd voor afschuwelijke milieurampen zoals in Syrië. Daar leven miljoenen mensen tussen asbest, explosieven en zware metalen. Om nog maar te zwijgen van al die chemische fabrieken die alles en iedereen vergassen. Ook in andere landen waar oorlog heeft gewoed is het milieu er behoorlijk slecht aan toe. Er is niet eens een hele grote oorlog nodig om een land volledig onleefbaar te maken voor mensen. De beste verdediging tegen oorlog is zorgen dat er geen oorlog komt. Het is geen spannend jongensboek dat u zomaar kunt dichtslaan.
Politiek beleid zorgt voor conflicten die steeds erger worden en het gevaar komt uit verrassende hoeken. Zo kan ruimteafval dat, hoe kan het ook anders, door mensen wordt achtergelaten, voor gewapende conflicten zorgen. Dergelijk afval kan namelijk (militaire) satellieten beschadigen en als landen toch al ruzie met elkaar hebben, geloven ze echt niet van elkaar dat het niet expres is gedaan. Amsterdam gaat naar een nieuwe fase in de Marokkanenoorlog. Drugsbendes die elkaar naar het leven staan en waarbij de politie niks anders kan doen dan proberen het in kaart te brengen. Mark Rutte houdt ons voor dat we na de aanslagen in Parijs in oorlog zijn met de islam. Pardon, dat moeten we IS noemen zodat berichten over dit onderwerp niet te googelen zijn en moslims niet beledigd worden. Blijkbaar kunnen ze volstaan met opmerken dat het niet om geloof gaat omdat de islam geen religie maar een politieke ideologie is. De dreiging tot gewapende conflicten komt helaas van alle kanten. Elk onderwerp dat politiek gemotiveerd is, kan tot oorlog leiden.
Na de oorlog is het nog lang niet voor bij. Ruim 70 jaar na WOII is men nog steeds op zoek naar nazi's. Wellicht kunnen ze die vinden bij de NSDAP die na het verbod in 1946 omgevormd werd tot de SDAP en later de PvdA werd. Of in de historische archieven die binnen enkele jaren openbaar zullen worden en waar ze hoogstwaarschijnlijk voornamelijk de voorouders van linkse mensen zullen aantreffen. We moeten trouwens niet denken dat we gaan winnen in wat voor oorlog dan ook. Sinds het einde van de Koude Oorlog is de begroting van de krijgsmacht flink gedaald. Niet zo verstandig net nu de EU gaat provoceren met dat associatieverdrag in Oekraïne. Verhaaltjes over zielige Eritreeërs zetten eveneens geen zoden aan de dijk. Ook in dat land zijn er politieke strubbelingen en die leiden ertoe dat zelfs "succesvolle" mensen naar ons land komen om hier royaal te parasiteren op onze toch al schaarse middelen. Streven naar vrede als er oorlog is, maar ondertussen de oorlog uitlokken door het debat te saboteren.
Overweging.
Niemand wil oorlog, zeker niet als ze er middenin zitten, maar we creëren allemaal bewust of onbewust situaties waarin geweld kan oplaaien en met de juiste provocaties uit kan groeien tot conflicten die niet meer in de hand te houden zijn. Doorgaans zijn we als mensen niet in staat om ons eigen gedrag mee te wegen in de oorzaak. We denken in termen van vriend en vijand. Met name tijdens een (dreigende) oorlog zien we onze vijanden als de duivel en onze medestanders als de helden die wel even de wereld gaan redden. Extreme onrealistische wereldbeelden zorgen voor de rest. Nu we nog enigszins in vrede leven, zouden we in staat moeten zijn verder te denken dan dat beeld dat vooral de overheid ons wil voorhouden. Merk op dat het altijd overheden zijn die hun burgers in een oorlog storten. Zelfs als het om een burgeroorlog gaat, is de overheid schuldig aan de polarisatie die voor een oorlog zorgt. Burgers moeten zich niet laten verdelen en dat kan alleen maar als we het debat respecteren en elkaar met feiten en argumenten overtuigen.
Waarom denkt u dat we ons leven geven om het vrije woord te verdedigen? Omdat het alternatief, geweld dat van kwaad tot erger gaat, echt geen realistisch alternatief kan zijn. Niemand kan objectief ontkennen dat er heel wat mis gaat in ons land. U hoeft enkel de maatschappij van nu te vergelijken met die van 20 jaar geleden. Die van voor de EU en de euro. Het is noodzakelijk om mensen daarop te wijzen en het is bizar dat er veel mensen bestaan die het liever niet willen horen. Die het debat op allerlei manieren proberen te saboteren. Die niet doorhebben dat ze zo een monster creëren die hen allemaal te grazen gaat nemen. Maar het is meer dan dat. Want zelfs als de sabotage van het debat niet tot oorlog leidt, zorgt het er wel voor dat de extreme problemen in dit land blijven bestaan. En die zouden wel eens tot een grote uitbarsting kunnen komen. Maar ach, we praten hier echt tegen dovemansoren. Wanneer mensen niet voor rede vatbaar worden, is oorlog onvermijdelijk. We wensen u de komende jaren dan ook veel sterkte toe.
Reacties: 0
Pagina's: 1 |
| Reactie toevoegen |
|
U dient in te loggen om een bericht te kunnen plaatsen.
|
|