|
| 885 # Het zal de huisarts een rotzorg zijn # |
Gepost door Misdefinitie op 22-03-2016 om 23:44.
Vroeger keken we met z'n allen naar "Zeg 'ns Aaa"; een sitcom die draaide om een doktersfamilie en ons een levenslange bias heeft opgeleverd ten aanzien van de beschikbaarheid van huisartsen. In die serie was het doodnormaal dat patiënten van een huisarts dag en nacht konden aankloppen voor hulp. Men kon desnoods midden in de nacht bij de privéwoning van de dokter aanbellen die dan meteen uit bed sprong om, ogenschijnlijk kosteloos, medische hulp te verlenen. Ook in het echte leven hadden we destijds een huisarts die vrijwel altijd beschikbaar was. Zijn tarief was 25 gulden en daarvoor kregen we een consult dat 20 minuten mocht duren. Ziekenhuizen mochten we zelf bellen om afspraken te maken; in een aantal gevallen zelfs zonder verwijzing van de huisarts. 30 jaar later heeft de overheid commerciële verzekeraars de baas gemaakt over de zorg. Een perverse stimulans om de zorg te ontmenselijken. Sinds de invoering van het nieuwe zorgstelsel krijgen huisartsen hun geld toch wel. Ongeacht of u wel of niet langskomt.
Geld is macht.
Toen we jong waren, was er niks aan de hand. We waren in de bloei van ons leven. Jong, sterk en onoverwinnelijk. Ziekte was iets dat alleen anderen kon overkomen. Destijds namen we de verhaaltjes van de overheid over solidair zijn met mensen die wel ziek zijn, het idee dat we als Nederland de beste zorg ter wereld zouden hebben en het principe dat zorg onbetaalbaar wordt als we niet allemaal meebetalen, voor zoete koek aan en betaalden netjes onze rekeningen. We waren eerst via het ziekenfonds verzekerd en later via een particuliere verzekering. De kosten lagen tussen de 20 gulden per maand en later 40 euro per maand. De vraag of het wel terecht was dat we voor iedereen moesten betalen, drong zich niet eens op. Het was simpelweg redelijk om elke maand een paar tientjes te betalen voor gegarandeerde zorg waarbij, zoals gezegd, de huisarts dag en nacht beschikbaar was. Wie gaat er dan klagen? Thans betalen we minimaal 250 euro per maand, betaalt onze werkgever dat bedrag nogmaals en is er ook nog een inkomensafhankelijk deel.
Totdat we op een dag de dokter nodig hadden en zijn telefoon niet bereikbaar was. De woning waarin hij ooit zijn praktijk had, werd opeens bewoond door een ouder echtpaar. De dokter was weg. Nooit hadden we bericht gehad, we moesten er maar zelf achter komen. Na veel onderzoek, ontdekten we dat de praktijk was overgenomen en we een andere dokter zouden hebben die heel ergens anders praktijk hield. Zomaar bellen kon ook niet meer, dat moest tussen 8 en 10 uur 's morgens. Meteen terecht kunnen? Vergeet het maar, eerst en vooral werkt het tegenwoordig blijkbaar zo dat we eerst de doktersassistente moeten overtuigen dat het wel echt nodig is om te komen. Dat we duizenden euro's per jaar betalen terwijl de kapper voor 10 euro al blij is om ons te zien, vinden ze niet ter zake doen. Aan de telefoon moeten we een nauwkeurige beschrijving geven van onze klachten zodat de huisarts het nog even snel kan googelen. Huisartsen blijken slecht bereikbaar te zijn. Zowel het opnemen van de telefoon als de dienstverlening is onder de maat.
De Landelijke Huisartsen Vereniging (LHV) is daarom een onderzoek gestart om te analyseren waar dat nu vandaan komt. Wel, iedere bokkenlul weet eigenlijk al waar het probleem zit. Het huidige zorgstelsel is erop gebaseerd dat de dokter per patiënt sowieso een bedrag krijgt. Of hij nu komt of niet. De makkelijkste manier om geld te verdienen, is veel patiënten te hebben zonder deze ooit te zien. Oftewel: zonder er ooit voor te werken. Vandaar dat ze al het mogelijke doen om u te ontmoedigen om naar de dokter te komen. Zeker, als u aan de telefoon als een dolle hond gaat lopen kermen, dan krijgt u het heus wel gedaan om een keer langs te mogen komen, maar ondertussen loopt iedereen zijn klachten te overdrijven dus wordt het een soort spelletje van wie nog terecht kan en wie niet. Dat kan toch nooit de bedoeling zijn. Geld is de motivatie voor die klote mentaliteit. Haal dat weg en het is meteen opgelost. Een kapper die zijn telefoon niet oppakt, krijgt geen klanten. Zie daar het grote verschil.
Patiënten zouden heel graag willen weten hoe goed hun huisarts is, maar dat is wat ons betreft de verkeerde houding. Kijk, ze kunnen natuurlijk weer het zoveelste reviewplatform maken waarop mensen online tekeer kunnen gaan over de in hun ogen slechte huisartsen, maar dat zorgt er alleen maar voor dat het veel drukker wordt bij de "goede" dokters waardoor die geen goede dienst meer kunnen verlenen. Wat wij willen is dat we net als vroeger ervan uit kunnen gaan dat alle huisartsen dezelfde diploma's hebben die garanderen dat ze allemaal aan de kwaliteitseisen voldoen. Concurrentie is hier de oplossing. Laat iedereen die wil en kan studeren voor huisarts, studeren. En laat de vrije markt beslissen. Dat heeft altijd goed gewerkt. Lokaal praten mensen toch wel met elkaar en de slechte dienstverleners worden er zo uitgefilterd. Zorg er ook voor dat het wisselen van huisarts eenvoudig kan zonder al dat gedoe. Mensen moeten gewoon een willekeurige huisarts uit het telefoonboek kunnen bellen zonder de noodzaak om "ingeschreven" te staan.
De helft van de mensen die proberen om van huisarts te wisselen, komen van een koude kermis thuis. Vol verbazing nemen we kennis van zulke berichten. Waarom zijn de systemen die socialisten verzinnen altijd zo imbeciel? Waarom moeten we per se inschrijven bij een praktijk? Waarom zijn we afhankelijk gemaakt van de grillen van dokters? Waarom kunnen dokters überhaupt patiënten weigeren? Onze kapper kan niemand weigeren. Ja, als we hem voor zijn bek slaan heeft hij alle recht om ons niet meer als klant te willen, maar we spreken hier over normale situaties. In principe kunnen we alle kappers bellen in Nederland en zullen we bij de meeste dienstverleners binnen 2 dagen een afspraak kunnen maken. Afhankelijk van zijn planning is het zelfs vaak mogelijk dat we al op dezelfde dag langs kunnen komen. We kunnen desnoods elke week een ander proberen. Waarom vereisen huisartsen dan toestemming? Hemel en aarde moeten bewegen om überhaupt een huisarts te vinden die u vervolgens eigenlijk niet wil ontvangen. Belachelijk systeem.
Vandaar dat uw huisarts liever zwijgt over de kwaliteit van zijn werk. Hij gaat u echt niet vertellen dat hij zijn bul net aan met allemaal zesjes heeft behaald. Hij vertelt u echt niet dat hij zo lastig te bereiken is omdat hij eigenlijk geen tijd voor u heeft. Hij vertelt u echt niet dat hij vooral op internet symptomen aan het vergelijken is en u met een standaard receptje met het kluitje het riet in stuurt. Hij vertelt u ook niet dat als u voorts wilt wisselen van huisarts, hij dat gaat saboteren uit "solidariteit" met zijn collega's concurrenten. Over dat recept gesproken, die krijgt u lang niet altijd. Doorgaans krijgt u bij de dokter te horen dat er niks is of dat u er mee moet leren leven. Lekker makkelijk afschepen. En denkt u toch de jackpot te winnen als de dokter uiteindelijk een recept voor u uitschrijft, dan zouden we niet meteen juichen. Huisartsen gaan nogal slordig met u om. Miljoenen huisartsrecepten deugen niet. Apotheken rapporteren dat ze regelmatig moeten ingrijpen om, zonder overdrijven, uw leven te redden.
Ga vooral niet klagen of op uw rechten staan, want in deze socialistische heilstaat wordt u al snel gezien als lastig. Wordt u eenmaal als een lastige patiënt geclassificeerd, dan is de kans groot dat de huisarts u gaat naaien. Jawel, u leest het goed. Voor de gemiddelde huisarts is het van belang dat ze u "leuk" vinden. Dat u zich aangenaam gedraagt. Anders wordt de kans groot dat ze u uit pure rancune een verkeerde diagnose gaan geven. Die mentaliteit doet ons een beetje denken aan die Turken in de shoarmabar. Wanneer u klaagt over de erbarmelijke kwaliteit van het ranzige eten dat ze u serveren, spugen en masturberen ze in uw bestelling. Eet smakelijk als u een grote mond had. Van huisartsen mogen we toch verwachten dat ze emoties van patiënten de baas zijn. Doorgaans hebben patiënten namelijk wel gelijk dat ze kut behandeld zijn. Ze zijn al ziek en afhankelijk en dan worden ze ook nog besodemieterd. Hoe kan het zo zijn dat artsen zulke lange tenen hebben terwijl ze moeten werken met mensen die in een kwetsbare en afhankelijke positie zitten?
De modus operandi van de huisarts lijkt te zijn dat we pas mogen langskomen als het eigenlijk al te laat is. Als we al zulke klachten hebben dat het echt niet meer te negeren valt. We hebben ons altijd afgevraagd waarom er op zo'n manier wordt gewerkt. Onze tandarts bijvoorbeeld vindt dat we minstens elk jaar 2 keer moeten langskomen en ook nog eens 2 keer per jaar een afspraak moeten maken bij de mondhygiënist. Doen we dat niet, dan zaniken ze aan onze kop en als we dan nog niet gaan, beginnen ze met drang en dwang. Komen we langer dan een jaar niet voor controle, dan beginnen ze te bellen en brieven te sturen met de dreiging dat ze ons gaan uitschrijven. Zijn we het oneens met behandelingen, dan dreigen ze dat al onze tanden eruit vallen en / of dat ze ons niet meer als patiënt willen. De huisarts daarentegen doet zoveel mogelijk moeite om ons nooit te zien. Waarom dan geen periodieke afspraken? We zouden best wel eens in de zoveel tijd, bijvoorbeeld om het jaar, willen langskomen om onze algemene gezondheid te bespreken. Mag niet.
Preventieve controle zou enkel leiden tot ongerustheid, foute uitslagen en waardeloze onderzoeken. Dat standpunt wordt vooral breed gedragen omdat zo'n check-up een heel scala aan onderzoeken bevat. Hartfilmpjes maken, foto's van allerlei lichaamsdelen en overal maar pielen en prikken zal niet tot een goede diagnose kunnen leiden. Maar veel mensen zitten nu juist met kleine dingen. Kleine vragen over ongemakjes, ongelukjes en gevoelens die best met een klein consult gerustgesteld kunnen worden. We weten zeker dat u dit wel herkent. U valt, u stoot uw hoofd, u ziet een vlekje op uw lichaam of u voelt zich over het algemeen niet zo lekker. U zou best even de huisarts willen raadplegen, maar doet dat toch niet omdat het te klein lijkt om de dokter "lastig te vallen". Toch zou het wel groot genoeg moeten zijn om die stap te zetten, want stiekem heeft u er wel behoorlijk veel en langdurig last van. Langere gesprekken zouden zorgkosten sparen, maar wij zouden inzetten op vaker laagdrempelige toegang kunnen krijgen voor die "kleine" dingen.
Artsen schijnen zich steeds vaker bezig te houden met dubieuze praktijken. Weefseldonatie is belastend voor een patiënt, maar levert grof geld op. U zou denken dat het geld ten goede komt aan ziekenhuizen die de donaties moeten verwerken, maar niets is minder waar. Artsen mogen om onduidelijke redenen zelf het rekeningnummer opgeven waar de vergoeding voor de donatie op wordt gestort en natuurlijk is dat dikwijls de eigen rekening. Die geldwolven laten geen kans onbenut om zichzelf te verrijken. Marokkaanse artsen hebben een hele andere reden waarom ze liever niet willen dat u bij hen komt. Behalve dat ze hun geld toch wel krijgen, gaan ze liever op vakantie naar Marokko om daar gratis en voor niks hun diensten aan te bieden aan hun soortgenoten. Inderdaad, terwijl u duizenden euro's betaalt en daarvoor niet de benodigde zorg krijgt, krijgen ze daar in het buitenland uw zorg gratis en voor niks. Belangenverstrengeling en politiek in de zorg, wat een bizarre combinatie elke keer weer. Misselijk worden we ervan.
Huisartsen verdedigen hun gedrag door te stellen dat ze ziek worden van de terreur die bureaucratie en formulieren over hen uitstorten. Alles moeten opschrijven wat ze doen, zou funest zijn voor een goede relatie. Inderdaad, het is ons in de afgelopen jaren ook al opgevallen dat onze huisarts als een malle zit te typen op zijn toetsenbord. Zitten we stotterend van de zenuwen een heel verhaal te houden over alle pijntjes die we voelen (omdat we daar geen verstand van hebben, vertellen we maar zoveel mogelijk in de hoop dat de huisarts wel snapt wat we mankeren), horen we de beste man continu verwoed tikken alsof hij een griffier in de rechtbank is. Daar hebben ze zeker een punt. Wij vinden dat de huisarts als professional zelf verantwoordelijk is voor zijn dienstverlening en dus ook zelf moet kunnen bepalen welke gegevens belangrijk genoeg zijn om op te schrijven. De regeldrift moet verdwijnen. Huisartsen moeten geen letterlijke verslagen maken. Even melden dat de patiënt voor zijn piemel komt en de verwijzing, moet voldoende zijn.
Over zorg wordt veel gefilosofeerd en geschreven. Controledrift van overheden zou ervoor zorgen dat de relatie tussen de dokter en de patiënt verslechtert. Vanuit de media is er vooral een trend gaande om alles maar zomaar op tafel te gooien. Al valt niet te begrijpen waarom dat soort overwegingen de zorg beter gaat maken. Waarom zouden hulpverleners al hun sores openbaar moeten maken? Ziekte en andere problemen met de gezondheid vormen steeds vaker een oordeel over personen door anderen die er geen flikker mee te maken hebben. We merken ook bij verzekeraars en artsen de trend om de verantwoordelijkheid van gezondheid louter bij de patiënt te leggen. Smerige "discussies" die bedoeld zijn om de schuld van het falen van de zorg bij de patiënt te leggen die het recht heeft om zonder aanziens des persoons geholpen te worden. Het maakt niet uit wat iemand in zijn leven heeft gedaan. Ziek zijn is zorg krijgen. Wanneer we het gaan toelaten om zorg afhankelijk te maken van wat mensen in hun leven gedaan zouden hebben, gaat alle menselijkheid verloren.
Thans zien we de onwenselijke praktijk dat artsen richtlijnen krijgen om de gedachten van patiënten te beïnvloeden. Denkt u dat u depressief wordt door het socialisme een serotoninetekort, dan wordt de arts geacht het daar vooral niet over te hebben. Onderzoek wees namelijk uit dat patiënten er daarna niet meer mee willen stoppen. Wilt u dood? Artsen vinden van niet. Mag niet, want dan moeten ze er zelf aan meewerken en dat is kut. U mag heus wel dood neervallen als u een verkeerde politieke mening heeft, maar dan willen ze liever dan anderen dat doen op een onplezierige manier. In Brabant willen huisartsen bezuinigen op de ouderenzorg omdat ze zeggen dat ze de werkdruk nauwelijks meer aankunnen. O wacht, dat komt juist door bezuinigingen op de ouderenzorg. Ouderen dumpen in verzorgingstehuizen zou hun druk wegnemen, maar dan komt het dus op het bordje terecht van de artsen die daar moeten werken. Waar is de gewone huisdokter gebleven die 24 uur per dag beschikbaar was en daar nooit over klaagde?
Toegegeven, een huisarts heeft niet altijd een luizenleventje. Zo zijn er diverse tuchtzaken bekend waarbij ze op de vingers worden getikt omdat ze hun patiëntendossiers niet op orde hebben. Moet u nagaan: als een volleerd typist hebben ze vrijwel alles letterlijk moeten noteren, maar als daardoor details verloren gaan waardoor ze geen goede diagnose hebben kunnen stellen, worden ze over de kling gejaagd. Stelt u zich eens voor dat er daadwerkelijk van de dokters wordt verwacht dat ze hoofd- van bijzaken kunnen onderscheiden. Brr, dat moeten we niet hebben toch? Vandaar dat steeds meer specialisten van mening zijn dat we beter af zijn bij bijvoorbeeld een radioloog. Sla die huisarts dan maar volledig over zoals ze in België doen. Daar mogen ze nog steeds het ziekenhuis bellen om zodoende de huisarts te passeren. Tegenwoordig hebben ze speciale apps waarin u kunt controleren of u naar de dokter moet. Waar is onze zelfstandigheid gebleven? Wij willen zelf kunnen bepalen of, hoe en wanneer we gebruik maken van de zorg waarvoor we dik betalen.
Overweging.
Zorg is een kwestie van vertrouwen aangezien we ons aandienen op kwetsbare momenten. Opiniemakers denken dat we huisartsen blindelings vertrouwen, maar wantrouwen koesteren ten opzichte van de zorg. Wij denken dat het niks met vertrouwen te maken heeft. We hebben simpelweg geen keus. Wanneer we iets mankeren, dan kunnen we tegenwoordig alleen maar terecht bij onze huisarts. We mogen het ziekenhuis niet meer bellen, we kunnen niet overstappen naar een andere huisarts en er zijn ook geen alternatieven beschikbaar die ons kunnen helpen. Komen we vervolgens steeds verder in de zorgmolen, bijvoorbeeld omdat we worden doorverwezen naar peperdure specialisten in het ziekenhuis, dan kunnen we niet anders dan alles te laten doen wat ze daar zeggen. Medicijnen slikken? Natuurlijk, doen we. Ons laten open laten snijden zonder de garantie dat het überhaupt helpt? We moeten wel, anders wordt de behandeling meteen stopgezet. Zoals met alles in deze linkse samenleving is het systeem een geoliede machine waaruit we niet kunnen ontsnappen.
Het is daarom niet voor niks dat zelfs de minister van Volksgezondheid u adviseert om heimelijk geluidsopnames te maken als u met artsen spreekt. U moet als patiënt ook zelf kunnen bepalen wat u deelt. Nou ja, dat betekent dat u per definitie het geautomatiseerde systeem moet aanvaarden. Heeft u de dokter eenmaal zover gekregen dat hij een recept uitschrijft, dan raadt men u aan om die rommel vooral niet op te halen. U moet ook leven, nietwaar? Bent u vanwege een bepaalde ziekte toch verplicht om medicijnen op te halen in uw favoriete apotheek, wees er dan op voorbereid dat u de medewerkers over de toonbank moet trekken omdat ze vanwege de kosten weer een ander medicijn uitleveren. Soa-testen kunt u het beste particulier via internet bestellen omdat uw huisarts daar de hoofdprijs voor vraagt. En die 3 ruggen dan die u jaarlijks verplicht moet betalen? Die bent u kwijt, lang leve het socialisme. De zorg is een puinzooi. Voorlopig komen we hier niet uit. We kunnen alleen maar hopen dat we niet ziek worden.
Reacties: 0
Pagina's: 1 |
| Reactie toevoegen |
|
U dient in te loggen om een bericht te kunnen plaatsen.
|
|