|
| 878 # Slecht functioneren kan je leren # |
Gepost door Misdefinitie op 15-02-2016 om 23:19.
Dagelijks vragen we ons af hoe de dwazen onder ons toch in hemelsnaam kunnen functioneren in deze maatschappij. De meeste mensen zijn namelijk te dom om te kakken en hebben het intellect, de concentratieboog en de empathie van een kleuter. Desondanks zien we dat zij er toch in slagen hun leven op de rails te krijgen. Misschien hebben ze het zelfs nog beter voor elkaar dan wij die welbeschouwd veel intelligenter zijn dan al die figuren bij elkaar. Met gemak springen zij door de hoepels van het systeem terwijl wij moeten toegeven daar de grootste moeite mee te hebben. Nu weten we ook wel dat gezond verstand een handicap is. In dit land van blinden is eenoog helaas geen koning. Wees maar zo gelijk en inclusief mogelijk, dan is er een kans dat u niet opvalt en net als dode vissen met de stroom mee kunt drijven. Maar wat gebeurt er dan op het werk? Hoe kunnen zij die niet eens papieren kunnen sorteren, functioneren? De hele maatschappij is georganiseerd rondom domme mensen die keer op keer de gelegenheid krijgen om te falen.
Bedrijfsuitje.
Wellicht denken we bij goed functioneren te veel aan wat we zelf proberen. Goede mensen zijn met gezond verstand en logica. Afspraak is afspraak. We doen ons werk goed of we doen ons werk niet. Fouten maken is menselijk en we durven het daarom ook toe te geven als we verkeerd zitten of niet in staat zijn binnen de verwachte kwaliteitsnormen te leveren. Een fout die we vaak gemaakt hebben is bijvoorbeeld ervan uitgaan dat iedereen zo functioneert. Dat iedereen zijn uiterste best doet om zijn werk goed te doen en dat ze redelijkerwijs benaderbaar zijn als dat onverhoopt niet het geval is. We verwachten ook dat mensen die niet functioneren op de werkvloer, eruit worden getrapt en vervangen worden door werkkrachten die wel de motivatie kunnen opbrengen zich menselijk op te stellen. Het gebrek aan zelfreflectie in bijvoorbeeld het onderwijs was voor ons zelfs reden om de misstanden te gaan benoemen. Overschatting van de intelligentie en redelijkheid van mensen is een van onze grootste fouten geweest.
Blijkbaar hebben we al die tijd in een bubbel geleefd en redenaties opgebouwd die niet overeen komen met wat mensen in werkelijkheid doen. Zoals denken dat bij sollicitaties voor de beste kandidaat wordt gekozen. De kandidaat met de meeste papieren, de meeste ervaring en de beste prestaties. Vol afschuw zagen we dat de grootste mongolen die later niet bleken te functioneren wel werden gekozen terwijl wij keer op keer de afwijzingen ontvangen. Trots als een pauw verkondigen werkgevers dat ze de allerbeste kandidaat geselecteerd hebben en hun dienstverlening daardoor nog beter gaat worden. Het is pijnlijk om daarna te zien dat die o zo geweldige kandidaten helemaal niet goed functioneren. Bij de organisaties treedt cognitieve dissonantie op. Op de een of andere manier moet het verschil tussen hun gedachten en de werkelijkheid weer in evenwicht gebracht worden en dat gebeurt door het slechte gedrag te negeren. Is het u nooit opgevallen dat ze tijdens sollicitatieprocedures extreem streng zijn, maar als iemand er eenmaal werkt het niks meer uitmaakt?
"Directeur" is typisch zo'n functie waarvoor u geen opleiding kunt volgen en via reguliere sollicitaties komt u er ook niet. Formeel bestaan er natuurlijk overal wel opleidingen voor, alles wat geld oplevert wordt wel op de een of andere manier uitgebuit, maar in de praktijk is vriendjespolitiek de enige manier om op zulke posities terecht te komen. De tijd dat u miljardair kon worden door simpelweg een computer in uw studentenkamertje te zetten en wat plaatjes te hosten, is definitief voorbij. Over het algemeen is het geen functie waar u veel voor hoeft te kunnen. Het wordt belangrijk gemaakt door goed functioneren afhankelijk te maken van informatie die niet beschikbaar is voor anderen, maar laten we eerlijk zijn: in principe kan elke hoogopgeleide hoge functies vervullen als hem maar de trucjes en geheime kunstjes wordt verteld. Waar het functioneren dan nog aan ligt, is of hij goed gehoorzaamt. Directeur Coen Abbenhuis wordt er door KRO-NCRV uit geflikkerd omdat zijn beperkte leidinggevende capaciteiten hem beletten te functioneren.
Nurten Albayrak werd directeur van het Centraal Orgaan opvang Asielzoekers (COA). Niet omdat zij de juiste kwalificaties had. Uit het relaas van haar ontslag bleek juist dat ze die niet had. Niet omdat er geen andere betere kandidaten waren. Getuige het aantal afwijzingen dat is verstuurd. Nee, het enige verschil tussen haar en de anderen was dat zij een buitenlander is en ook nog eens een vrouw. Aangezien het COA fungeert als nevenorgaan van de zieligheidsindustrie, is dat een persoonlijke keuze van vriendjes geweest. Het verbaast ons dan ook niet dat mevrouw niet functioneert in die functie. Over haar werden diverse klachten ingediend wegens machtsmisbruik, slechte manier van leidinggeven en valsheid in geschrifte; dat laatste mede in een poging om het privégebruik van haar dienstauto verborgen te houden. Haar eveneens allochtone man kreeg slechts een werkstraf wegens bedreigingen. Discriminatie bij het aannemen van personeel, komt men duur te staan. Laat de nadruk weer liggen bij kennis en vaardigheden.
Medewerkers van een GGZ-instelling in Eindhoven dachten gekwalificeerd te zijn om cliënten te helpen met psychische problemen en pathologisch gedrag. Gewoon een standaard opleiding zoals iedereen kan behalen in dat vakgebied, dus de enige reden waarom zij geselecteerd zijn moet een fysieke klik zijn geweest. O, wat waren die kandidaten goed. Veel beter dan wij ooit kunnen zijn. Bij het afscheid nemen van een collega, vonden ze het een goed idee om tijdens het feestje cocaïne te gebruiken. Later lekte dat uit en vond de instelling het niet getuigen van professionaliteit. Minstens 8 medewerkers werden ontslagen, maar degenen die bij de sollicitaties onterecht waren afgewezen, kregen geen nieuwe kans. Het is een wijze les. Qua opleiding en werkervaring zijn kandidaten doorgaans gelijkwaardig. Opleidingen zijn in Nederland vrij universeel. Zoeken naar de persoonlijke klik is het probleem. Werkgevers, kijk eens wat verder dan een geil smoeltje en uw wens om iemand goedkoop aan te nemen die het ook nog politiek met u eens is.
Ferry Doedens werd als acteur door Endemol geronseld om als excuushomo te verschijnen in de grootste Nederlandse soapserie. Bij castingbureaus zouden ze zo honderden betere acteurs kunnen leveren, maar hij werd blijkbaar gezien als de beste. Al kwamen zijn collega's er op de set op een vervelende manier achter dat de witte poeder onder zijn neus geen restjes poedersuiker waren van de pannenkoeken van gisteravond, maar de restanten van een coke snuivende junk. Met als gevolg dat de bekende acteur dikwijls zwaar onder invloed van cocaïne op de set verscheen en de opnames vertraging opliepen. Waarschijnlijk hebben de schrijvers nog overwogen om een deel van zijn leven als verhaallijn mee te nemen in de soap, maar toen bleek dat het hopeloos was, werd hij op staande voet ontslagen. Nadat hij meerdere kansen had gekregen die wij nooit zouden krijgen van onze baas. Ook aan die afspraken kon hij zich niet houden. Elke keer vragen wij ons af waarom wij geen kansen krijgen terwijl dit soort figuren continu met een schone lei mogen beginnen.
Een medewerker van KPN had een goede baan waar wij ook wel voor in aanmerking willen komen. Onmogelijk gezien de recente reorganisaties. Meneer werkte al 35 jaar voor KPN en zou dus de regels moeten kennen. Desondanks jatte hij van zijn werkgever een draadloze wifi-hotspot om zijn lieve dochter van internet te voorzien. Jammer alleen dat het apparaat via 4G werkte en dochterlief dermate over de datalimiet heenging dat er een rekening van meer dan 3 ruggen ontstond. De werkgever ontdekte de fraude en ontsloeg de werknemer. Hij wist namelijk donders goed dat die zakelijke wifi-spots alleen voor klanten waren bedoeld. De rechter ging mee in deze redenatie. Het zou ons niet overkomen zijn. Wij stelen niet. Wij hebben ons moraal op orde. Wij hebben geen regels nodig om gezond verstand in te zetten om te kunnen functioneren op het werk. Maar wij krijgen de kans niet omdat wij niet tot een bepaalde kliek behoren. Bedenk dat arbeidsethos, normen en waarden niet van tevoren meetbaar zijn vanaf het leuke gezichtje van uw vriendjes.
Bij de UvA en de HvA functioneert niemand, dat bleek al in 2004 toen we het boek "De misdefinitie van de HvA" publiceerden. Nog steeds denkt iedereen dat we ongelijk hebben, al zien we de laatste tijd wel vaak dat er medewerkers moeten opstappen omdat ze niet functioneren. René Niemarkt was als manager onder andere verantwoordelijk voor het binnenslepen van cateringcontracten, maar werd door de UvA en de HvA op straat gezet nadat bleek dat er al lange tijd onvolkomenheden in zijn administratie waren geconstateerd. Fraude en valsheid in geschrifte dus, al mag dat niet benoemd worden. Het systeem biedt hier expliciet de mogelijkheid tot zulke "fouten" aangezien contracten met betrekking tot een aanbesteding altijd al de schijn van belangenverstrengeling en vriendjespolitiek hebben. Feit is dat in principe alle cateringbedrijven geschikt zijn om die paar slaatjes en diepvriesbroodjes daar af te leveren. Heel veel functies bestaan in feite uit niks anders dan het bevoordelen van de eigen mensen en dat valt een keer op.
Een topman van de NS drong er bij een van de directeuren van dochterbedrijf Qbuzz op aan om vooral dingen te verzwijgen als instanties onderzoeken doen naar fraude. Volgens de topman is het verzwijgen van 20 % van de waarheid nog steeds de waarheid. Vervolgens kreeg die directeur de zak nadat bleek dat er fraude was gepleegd tijdens het binnenhalen van een concessie in Limburg. De betreffende topman van de NS bleef gewoon lekker zitten. Nu gaat het in beide gevallen om zeer hoge functies die alleen verdeeld worden onder vriendjes. Wij zouden er niet voor mogen solliciteren. De een naait de ander, maar omdat degene die naait hoger in de boom zit en naar beneden schijt, zit de ander onder de stront. En die concessie? Die bleef ook gewoon bestaan, alles moet wel doorgaan. Dat is precies het probleem. Hoge bomen vangen veel wind, maar hebben ook de mogelijkheid om straffeloos dit soort praktijken uit te voeren. Wordt het niet eens tijd dat het op die manier verdelen van dit soort functies stopt en er weer mensen aan het roer komen die wel betrouwbaar zijn?
Is fraude verbergen geen probleem voor een bedrijf, dan kunt u er vergif op innemen dat er vaker dingen gebeuren die het daglicht niet kunnen verdragen. Een externe consultant zou zich hebben laten omkopen om vertrouwelijke informatie te lekken bij een megaorder. Met de aankoop zou een deal ten waarde van 500 miljoen euro gemoeid zijn, dus vond de consultant het een goed idee om voor een paar duizend euro al illegale dingen te doen waarmee hij zijn reputatie voorgoed om zeep kan helpen. De ene treinbouwer zag vanwege de verkregen informatie af van de deal waarna de opdracht naar de concurrent ging. Het wrange was dat de consultant een behoorlijke mate van integriteit was toevertrouwd en hij derhalve toegang had tot vitale IT-systemen en het NS-kantoor. Opmerkelijk was dat deze consultant al jaren werkzaam was en dus zeer waarschijnlijk nog meer smeergeld heeft ontvangen. Hij blijft anoniem. Onze beheerder zou een keer iets verkeerds gezegd hebben in een politieke column en sindsdien wordt hij voor de rest van zijn leven zwartgemaakt.
Werken voor de overheid ligt nog gevoeliger omdat de belangen een stuk groter zijn. Erg was de schrik dan ook toen er een medewerker van de marechaussee werd opgepakt die werkzaam was op Schiphol. Hij zou informatie gelekt hebben aan topcriminelen. Zijn handelswijze kwam aan het licht toen men een flink aantal schermafdrukken van zijn werkgever aantrof bij de criminelen. Zijn excuus? Hij zou bedreigd worden. Hoe hij überhaupt in contact kwam met die criminelen en waar die boeven hem van zouden kennen, blijkt angstvallig een geheim. Criminelen hebben helaas ook geld en macht. Ook hier zien we dat gegevens een grote rol spelen in de criminaliteit omdat er nu eenmaal veel waarde wordt gehecht aan alles koppelen aan persoonsgegevens. Opmerkelijk is dat voor dit soort functies er best een extreme screening plaatsvindt. Dat betekent dat nette burgers als wij per definitie afvallen voor deze baan. Screenen houdt eigenlijk in dat men uitzoekt wat anderen van u vinden, maar dat geeft geen compleet beeld van uw karakter.
Leden van omstreden motorclubs zouden wel vaker vertrouwensfuncties bij de overheid vervullen. Motorclubs als Satudarah hebben een dubieuze reputatie als criminele club, maar opmerkelijk genoeg wordt de vraag of het wenselijk is dat zij zulke posities bekleden niet per definitie negatief beantwoord. Stel dezelfde vraag over iemand die PVV stemt of, zoals wij, een kritische weblog beheren, en dan zullen de reacties wel unaniem wijzen naar totale uitsluiting. Elke keer zien we de willekeur terugkomen. Het is een probleem van de uitersten. De ene persoon is nergens (meer) welkom nadat hij eenmaal heeft laten weten een eigen mening te hebben. De andere persoon mag steeds nieuwe kansen blijven krijgen ongeacht of hij zich schuldig maakt of maakte aan ernstige misdrijven. Waar is dat oordeel dan op gebaseerd? Op het wel of niet zijn van een vriendje. Maar zij zijn niet beter in hun werk dan wij. Objectief selecteren van kandidaten zal al een hele slok op de borrel schelen. Men weet eigenlijk heus wel wie de foute gasten zijn.
Bekend is dat Human Resources (HR) de kanker is binnen elke organisatie. Van die ratten die doen alsof ze er voor de werknemers zijn terwijl ze gewoon in dienst zijn ten behoeve van de werkgever en u dus verraden waar u bij staat. Die lui functioneren nooit goed, dat zal zo'n beetje iedere werknemer kunnen beamen. Geen wonder dat het massaal misging met de loonstrookjes toen de wetgeving werd veranderd. HR is gewend alles op routine te doen. Ze hebben op hun opleiding, die de makkelijkste was op hun niveau, enkel geleerd om de dingen volgens het boekje te doen en als dat verouderd is ontstaan er grote problemen. Met name zzp'ers waren de klos omdat hun betaling buiten het gewone loongebouw valt dat ze altijd hanteren. Contracten werden aangepast en het loonstrookje zelf is ook een stuk ingewikkelder geworden. Wij zouden liever zien dat een salarisstrook een bedrag bevat en voor de rest niks. Bizar dat er zoveel mensen nodig zijn om het steeds maar ingewikkelder wordend systeem te faciliteren.
Wat u ook van ons vindt: al onze teksten zijn uniek, door onszelf geschreven en worden nooit hergebruikt. Al staan ze vol met onzin, het is wel steeds een andere tekst die compleet vanaf het begin wordt opgebouwd. We kopiëren geen oude delen en zelfs als we over hetzelfde onderwerp schrijven wordt het toch weer een geheel apart artikel met een nieuwe insteek. Toch zijn wij bij de meeste bedrijven niet welkom vanwege onze inhoud. Veel liever neemt men van die bekende economen als Peter Nijkamp in dienst van wie is vastgesteld dat hij zich schuldig maakt aan plagiaat. Hij verdedigt zich door te stellen dat zijn artikelen door meer dan 20 auteurs worden geschreven en er altijd wel elementen uit het verleden in zitten. Dat is eigenlijk nog erger, want dat betekent dat hij in feite vrijwel niks meer zelf schrijft. Alles gebeurt door anderen en hij zit er als het ware alleen nog maar om het samen te stellen. Niemand begint "from scratch"? O nee? U zult op onze website geen dubbele artikelen vinden. Elke alinea is uniek, maar wij zijn dan ook professionals.
De notaris heeft geen toegevoegde waarde meer en dat blijkt bijvoorbeeld uit de casus van Stichting Loterijverlies. De betrokken notaris had van tevoren moeten controleren wie de oprichter Ferdy Roet een hypotheek van 3 miljoen verstrekte. Ook had hij moeten zien dat meneer Roet van het geld dat hij ophaalde van gedupeerden van loterijen meteen verbraste aan dure auto's en geile wijven. Later bleek dat er geen kont deugde aan die hele stichting en dat de oprichter zich vooral bezig hield met mensen de mond te snoeren die het waagden een boekje open te doen. Waarom mogen zulke stichtingen überhaupt bestaansrecht hebben? De maatschappij moet ervoor zorgen dat mensen die door wie dan ook worden benadeeld, meteen een laagdrempelige procedure hebben om hun recht te halen. Schimmige stichtingen en belanghebbenden zouden helemaal niet nodig moeten zijn. Maar ja, mensen willen graag deze figuren vertrouwen. Zeg eens eerlijk, als u ervaring heeft met een notaris, vindt u ook niet dat het enkel een peperduur werkverschaffende bezigheidstherapie is?
Stel je voor je bent cipier in een gevangenis en hebt dus een goede vaste baan. Uw taak is zorgen voor veiligheid door onder andere illegale zooi te weren. Waaronder het smokkelen van objecten waar gevangenen logischerwijs niet over mogen beschikken. Een cipier in een gevangenis in Rotterdam liet zich echter voor een paar grijpstuivers omkopen om telefoons en anabolen de gevangenis in te smokkelen. Veel zouden de gevangenen hem niet hebben kunnen geven. Een paar oude computers en wat gestolen horloges, meer is het niet. Daar gaat zo'n knakker dan zijn hele toekomst voor op het spel zetten. Hij maakte zich bovendien chantabel. Wie zich eenmaal inlaat met criminaliteit, zal continu moeten vrezen dat hij door iemand wordt verlinkt. Is dat het echt allemaal waard? Er zijn mensen die een moord zouden doen voor een vaste baan waarmee ze hun gezin kunnen onderhouden. Wat gaat er echt in die mensen om? Gestolen goed gedijt niet. Een wijze les die veel mensen blijkbaar nog moeten leren.
In opdracht heroïne produceren en daar miljoenen mee verdienen. Dat doen de zware criminelen en dus ook de overheid. Ja, geloof het of niet, maar het ministerie van Volksgezondheid laat harddrugs produceren door ziekenhuizen. Daar worden aparte bv's voor opgericht die niet terug te vinden zijn in de jaarverslagen; precies zoals criminelen dat zouden doen. De overheid betaalt ministens 3 miljoen euro voor het produceren van die troep die officieel bedoeld is om verslaafden te laten afkicken. Later kwam men erachter dat het Slotervaartziekenhuis in Amsterdam daar een kwart van hun eigen vermogen aan ontleende. Kunt u het zich voorstellen? Een ziekenhuis dat vooral winst maakt met het produceren en verkopen van drugs die in eerste instantie ervoor zorgt dat mensen in het ziekenhuis terechtkomen. Is het dan toch waar wat ze over de farmaceutische industrie zeggen? Maak ze ziek en arm, dan komen ze wel?! Ons vertrouwen in ziekenhuizen, doktoren en de overheid neemt drastisch af, maar dat wordt ons erg kwalijk genomen.
Overweging.
Werkgevers suggereren dat ze middels ingewikkelde procedures en selectie de beste kandidaten vinden, maar in de praktijk nemen ze vooral mensen van hun eigen soort aan. Soort zoekt soort en dat blijkt ook uit het feit dat ze vooral op basis van persoonlijke voorkeuren hun mensen selecteren. Feit is ook dat het objectief gezien niet de beste kandidaten oplevert. Hoe kan het anders zo zijn dat zoveel mensen niet goed functioneren in hun baan? Hun vriendjes hebben dan ook niet meer kennis, vaardigheden en ervaring dan de overige kandidaten. Sterker nog, vaak blijkt dat zij op papier al veel minder geschikt zijn dan hun concurrenten, maar toch de baan krijgen vanwege niet relevante persoonskenmerken. Het is ons een doorn in het oog om afgewezen te worden vanwege een betere kandidaat om vervolgens te zien dat degene die ze hebben aangenomen ons juist laat zien een veel slechtere kandidaat te zijn. Niemand kan zijn werk goed doen. Een waarheid die we steeds weer bevestigd zien als we te maken krijgen met bedrijven en instanties.
Het is heus niet altijd onwil en zelfs niet altijd onkunde. Incompetentie heeft vele oorzaken en het valt ons op dat het systeem waarin ze moeten functioneren daar een van de belangrijkste van is. Men bindt de kat op het spek en verbaast zich dat mensen zich laten omkopen. Hoewel, van hoge Pieten mogen we toch verwachten dat ze beseffen dat hun riante salaris in een goede vaste baan belangrijker is dan die paar duizend euro aan smeergeld die ze met oneerlijkheid kunnen verdienen. Toch blijken de verleidingen te groot en dat heeft alles te maken met persoonlijkheid en karakter. Wij zouden nooit stelen en wij zijn ook niet omkoopbaar. Zeker niet voor een fooitje. Desondanks zijn we niet populair op de arbeidsmarkt omdat we wel altijd de waarheid vertellen over zaken die anderen liever in de doofpot houden. Bij sollicitaties is het zijn van een vriendje en de schijn dat er niks aan de hand is, belangrijker. Objectief selecteren zal het probleem deels kunnen oplossen, al heeft dat ook nogal wat voeten in de aarde.
Reacties: 0
Pagina's: 1 |
| Reactie toevoegen |
|
U dient in te loggen om een bericht te kunnen plaatsen.
|
|