|
| 875 # Wereld aan wijsheid # |
Gepost door Misdefinitie op 31-01-2016 om 23:50.
Op sociale media zien we regelmatig tegeltjeswijsheden voorbijkomen. Dikwijls zijn dat oneliners met daarop dogma's over hoe mensen wijs kunnen leven. Van een afstand lijken het de perfecte ideeën om gelukkig te worden en het beste leven te leiden dat mogelijk is in dit tranendal, maar wie gedetailleerder kijkt merkt op dat er vooral open deuren worden ingetrapt. Zou het inderdaad mogelijk zijn om zo simplistisch te leven, dan levert dat gerust een prachtig leven op, maar zoals we zo vaak zien, zijn er in de praktijk allerlei redenen te bedenken waarom het voor de meeste mensen toch niet werkt. Toch lezen we ze graag omdat er net als bij horoscopen een kern van waarheid in lijkt te zitten. Zeker voor mensen die niet alles kapot analyseren is zo'n aanwijzing een houvast in een verder rumoerig leven dat bestaat uit een achtbaan aan emoties, verplichtingen en kunstjes om alle ballen omhoog te kunnen houden. Leer en verbaas u over het leven. Dat doen wij ook nog elke dag omdat we nooit alles kunnen weten en overzien.
Hoe grijzer, hoe wijzer?
Het zal u best wel zijn opgevallen dat des te ouder u wordt, des te minder u te maken wilt hebben met stress, drama en (familie)ruzies. Het liefst wordt u enkel omringd met dierbaren zoals familie en vrienden en als die er niet zijn door lieftallige jonge dames. Deze oude bok lust namelijk nog wel een groen blaadje dat hij in zijn jeugd nooit heeft kunnen bemachtigen. Het is een mooi streven om alle ballast uit het leven te weren, maar eerlijk gezegd lukt het ons niet om onze gedachten uit te schakelen voor wat we weten. Ooit zijn we politieke opiniestukken gaan schrijven omdat we ons zorgen maken over de generaties die na ons komen. Dagelijks bestuderen we de fake nieuws media om zodoende te weten te komen hoe onze vijanden denken en wat ze uitvreten in de maatschappij. Voor een stressvol leven zou het weliswaar noodzakelijk zijn om de televisie voorgoed uit te zetten, maar we weten al dat we dat niet kunnen. Natuurlijk zouden we er niet tegen zijn als alle slechte, lelijke en onfatsoenlijke mensen zouden verdwijnen. Ook dat gaat niet gebeuren.
Wel begrijpen we waar de schrijvers heen willen. Toen we jong waren hadden we allerlei idealen om de wereld te veranderen. Net als de rest van de wereld. We kozen voor activisme, hebben onze levens daarmee verwoest (met name onze beheerder die openbaar bekend werd door smaadschriften, vervolgingen en de vele lekken in het systeem) en vergaten te genieten van ons korte verblijf op deze ooit zo mooie aarde. Hadden we maar onze mond gehouden. Hadden we maar (sneller) een gezin gesticht, hadden we maar de wereld waar toch niemand een moer om lijkt te geven gewoon naar de klote laten gaan. Dan waren we wel op ditzelfde punt, maar persoonlijk er een stuk beter aan toe. Zouden we alles op zwart gooien, dan wordt de schade niet hersteld. Wel zouden we in staat zijn om in vrede met de rest nog een mooie oude dag te hebben. Onze geesten zouden daar echter tegen protesteren. Elke keer als we weer de ellende zien. Ga mee met de stroom voor wat betreft u toch niet kunnen veranderen. Ja, we zouden die wijsheid achteraf best vooraf gehad willen hebben.
Mensen zijn geneigd tot oordelen. Ze oordelen altijd en doorgaans negatief. Vroeger hebben we dat nooit geweten. We dachten net als alle naïevelingen dat kritiek legitiem was en objectief ingegeven werd door de dingen die we fout zouden doen. Thans weten we dat het gezeur en gejengel altijd doorgaat. Wat we ook doen. We hebben vooral gemerkt dat mensen proberen om een ander naar beneden te halen. Om ze te ontmoedigen beter te worden. Uit angst dat ze door hun "minderen" worden ingehaald of iets dergelijks. Dat concept was ons toen onbekend. Wij hadden het onnozele idee dat het juist prettig voelt om iemand omhoog te helpen. Dat het fijn voelt om mensen te zien groeien. Al kregen we daar nooit de credits voor. Dankbaarheid is niet nodig. Zodra we de glimlach op het gezicht van een kind zien, is dat beloning genoeg voor wat we gedaan hebben. Verbitterd werden we toen we merkten dat mensen niet anders willen. Schoppen naar beneden, likken naar boven. Ondertussen trachten om mensen te ontmoedigen en omhoog te klimmen.
Mensen vinden het niet alleen moeilijk om een ander succes te zien hebben: ze willen vooral niet dat anderen afwijken van het stramien. Alles moet blijven gebeuren binnen de bandbreedte die zij aangeven. Zodat ze kunnen profiteren van de loftuitingen die ze krijgen als iemand een klein beetje omhoog gaat en tegelijkertijd kunnen garanderen dat iemand niet te ver omhoog klimt waardoor zij minder lijken. Een idee dat volledig in hun hoofd speelt en waar ze ook nooit meer vanaf komen. Voor ons werkt het juist andersom. Wij zien graag mensen groeien en zijn niet jaloers als ze verder groeien dan wij. Sterker nog: wij doen dagelijks ons uiterste best om mensen naar voren te helpen naar plaatsen waar wij nooit terecht zijn gekomen. Wij begeleiden kinderen, leiden mensen op, sturen ze naar goed betaalde banen en scheppen mogelijkheden voor ze om een gezin te kunnen starten; wat toch het mooiste is in dit hele leven. Vaak zien we mensen een moeizaam proces doormaken waarbij ze toch steeds vooruitgang boeken. Dan geef je geen kritiek, maar dan help je vooruit.
Denk nou niet dat wij denken alle wijsheid van de wereld in pacht te hebben. Door onze artikelen geven mensen vaak aan dat we arrogant zijn en denken dat we alleswetend zijn, maar dat is juist niet het geval. We gebruiken enkel ons gezond verstand, we redeneren en werken met feiten. Doorgaans zijn we correct en weten we het inderdaad beter, getuige de waarheid en de realiteit in deze wereld, maar dat betekent niet dat wij niet vaak onzeker zijn. Zoals dat gaat met intelligente breinen zitten wij net zo goed vol twijfels. Is het wel goed wat we doen? Kunnen we de wereld niet beter nog meer naar de klote laten gaan? Waarom laten we mensen het niet gewoon zelf uitzoeken? Ze zien vanzelf wel wat er gebeurt. En vooral: is de ellende die we ons massaal op de kop halen het allemaal wel waard? Ontslagen, vervolgingen, vrouwen die weglopen, kinderen die verdwijnen en een levenslang gecanceld worden op alle scholen. De Britse filosoof Bertrand Russell stelde al dat intelligente mensen vol twijfel zitten terwijl de idioten extreem zeker zijn van hun zaak.
Men kan in dit kader ook het Dunning-Kruger effect noemen. Domme mensen zijn geneigd om hun kennis en kunde te overschatten terwijl slimme mensen juist weten hoe weinig ze weten. Domme mensen zouden niet in staat zijn om hun eigen incompetentie te herkennen. Ze ontberen ook de moraal om te beseffen wat de consequenties zijn van hun falen. Wij zouden bijvoorbeeld nooit voor tandarts spelen; zelfs niet als iemand extreem veel pijn heeft. We weten namelijk dat we geen sodemieter weten over mondzorg en we de boel grondig zouden ruïneren. De hersenloze zou bij wijze van spreken zo een accuboor in iemands mond douwen en de boel uitboren. Andersom geldt voor de onderwerpen waar we wel veel over weten (politiek, recht, psychologie en computers) dat we bepaalde zaken zoals doorgaan met de massa-immigratie afraden omdat we 20 jaar geleden al konden voorzien wat voor ellende ons dat zou opleveren. Vandaar dat we geneigd zijn om op de meeste reacties die we krijgen niet meer te reageren. Trollen zijn de moeite niet waard.
Gezond verstand en intelligentie zijn echter geen giften van God. We hebben er hard voor moeten werken. Gelooft u ons, we lagen niet in de wieg met de kennis dat 2 plus 2 vier is. Door vele jaren studie en ons te houden aan de wetenschappelijke feiten (niet de politieke wetenschap zoals we dat tijdens corona hebben gezien) zijn we aan de antwoorden gekomen. Voorts hebben we ons het redeneren eigen gemaakt en ons gezond verstand ontwikkeld. Daarna moesten we opboksen tegen een overheid die tegen elke prijs beweert dat het 5 is. Daar tegenin gaan is niet intelligent, maar wel moedig en noodzakelijk. Met alle gevolgen van dien. Uiteindelijk kom je er dan achter dat intelligent zijn feitelijk een straf is in een achterlijke omgeving. We krijgen namelijk wel massaal te maken met al die domme mensen. Mensen die continu op slechte dwazen blijven stemmen, bullshit blijven herhalen en ons land kapot maken. Vaak hebben we onze intelligentie vervloekt, maar eigenlijk zijn we blij dat we niet bij al die miljoenen onnozelen horen.
Het is waar dat als we echt intelligent zouden zijn, we nooit aan activisme op het internet begonnen waren. We hadden kunnen weten dat het geen fuck zou uithalen. Het probleem is dat een grote intelligentie niet alleen kennis en vaardigheden betreffen, maar ook emotionele intelligentie en een extreem goed ontwikkeld geweten. Hoe konden wij sinds 2004 in hemelsnaam zwijgen terwijl iedereen met een goed stel hersens (denk vooral ook aan Pim Fortuyn) kon zien hoe het mis zou gaan met onze maatschappij. We hadden heus geen vooruitziende blik, dat garanderen we u. Anders hadden we ook wel gezien dat de meerderheid van de mensen het allemaal wel best vinden en zelfs als het land helemaal naar de klote gaat, nog steeds niet zullen toegeven dat ze fout zaten. We durven zelfs toe te geven dat we fouten hebben gemaakt. Een van die fouten is dat we er in beginsel vanuit gingen dat de meeste mensen wel redelijk zijn. Ons idee dat elk mens redelijk is, een ontwikkeld geweten heeft en middels gezond verstand basale feiten begrijpt, is ons fataal geworden.
Een cartoon die een spelshow afbeeldt waarin de kandidaten antwoorden moeten geven op vragen, gaf een goed beeld van hoe de maatschappij denkt over mensen met gezond verstand. Een kandidaat wist het goede antwoord en de presentator zou dus verplicht zijn geweest om het antwoord goed te rekenen, maar zei in plaats daarvan dat het goede antwoord niet telde omdat een andere kandidaat een fout antwoord schreeuwde. Men kende vervolgens alle punten toe aan het foute antwoord. Dit is precies wat er in deze maatschappij ook vaak gebeurt. Harde werkers die de shit van de idioten opknappen, vrijsprekers die gewoon de waarheid spreken en mensen die opkomen voor hun rechten, worden genegeerd en overruled door de hardste schreeuwers die wel altijd gelijk krijgen. Het foute antwoord klinkt nu eenmaal mooier dan de werkelijkheid. Roepen dat alle mensen ter wereld welkom zijn is aantrekkelijker dan wijzen op de gevaren. Brutalen hebben de halve wereld. Eigenlijk hebben zij de hele wereld. Het hardste geluid wordt het beste gehoord.
Wij zijn van de waarheid en willen die het liefst overal en altijd uit kunnen spreken terwijl de hedendaagse maatschappij juist mensen haat die niet mee willen roeien met de stroom. Het is bizar dat goede geluiden niet gehoord worden omdat slechte geluiden veel harder en vaak ook nog lekkerder klinken. Niemand wil nog aan waarheidsvinding doen en we verbazen ons erover dat als mensen dan eindelijk eens een glimp van de waarheid opvangen, ze hun kop het liefst zo diep mogelijk in het zand steken. We zien het in het bedrijfsleven ook zo vaak gebeuren. Tijdens de vele nutteloze vergaderingen is het meeste wat er gezegd wordt onzin die helaas wel serieus genomen wordt. Zegt iemand eens iets anders wat wel hout snijdt, dan zijn mensen verontwaardigd. "Hoe kan je dat nu zeggen?" Nou, heel simpel, omdat het klopt. Omdat de feiten het kunnen onderbouwen. Het is alleen maar waar, al klinkt het niet zo heel mooi. Niemand wordt meer gehaat dan hij die de waarheid spreekt. Omdat het de mooie natte dromen van de leugenaars in stukjes blaast.
Mensen zijn vaak bang voor wat anderen van hen denken omdat dat gevolgen kan hebben voor de sociale omgeving waarin ze kunnen verkeren. In werkelijkheid zullen mensen sowieso over u gaan oordelen. Wat u ook doet. Het is echt een misvatting dat als u altijd maar lief en aardig bent tegen iedereen, ze u ook goed zullen behandelen. Het omgekeerde is ook waar. Mensen die vaak onaardig zijn, blijken toch verrassend populair te worden. Waar dat aan ligt weet niemand precies. Al hebben we wel zo onze ideeën. Hielenlikkers die lekker met de stroom meegaan en er fysiek ook nog eens interessant uitzien voor bepaalde mensen, worden sneller populair. Een jonge knappe hunk die de harten van de meisjes weet te stelen, komt met veel meer weg dan de sukkelachtige nerd. Het initiële oordeel dat men over u heeft en de waarde die ze aan u toekennen, zal vaak bepalen in hoeverre mensen u normaal willen behandelen. Vandaar dat het advies wordt gegeven om gewoon uw leven te leven, want u zult toch nooit kunnen ontsnappen aan negatieve oordelen.
Het is een wijze les die we echt hebben moeten leren. Vroeger, als kind, was iedereen altijd aardig omdat we bewust en onbewust lichamelijk contact boden die zij onder normale omstandigheden nooit van anderen zouden krijgen. Later toen we ouder werden en nog niemand ons gedachtegoed kende, werden we over het algemeen ook wel goed behandeld zolang de "professionals" nog in hun illusie konden leven dat wij alles aannamen wat het systeem kon faciliteren. Om ons heen zagen we ook allerlei jonge meiden die in de smaak vielen en daardoor alles gedaan konden krijgen. Hoe anders ging dat toen we ouder werden, eigen meningen gingen uiten en fysiek voor hen niet zo aantrekkelijk meer waren. Onze waarde ging naar nul. Er kwam nog een kleine periode waarin mensen probeerden hun gedrag te rechtvaardigen door ons gedrag de schuld te geven. Zodra dat te lachwekkend werd, trok iedereen hun handen van ons af. Al dat gelul over mens zijn, elkaar helpen, sociaal gedrag en eerlijkheid bleek allemaal nep te zijn en nu doen ze alsof we niet meer bestaan.
Aan de waarheid kan niet getoornd worden, althans, dat dachten we vroeger. Het is toch gewoon de waarheid? Mannen kunnen geen vrouwen worden, 2 plus 2 wordt nooit 5 en het klimaat verandert altijd ongeacht de hoeveelheid aan belastingen die we betalen. Wel, er bestaan vele manieren om de waarheid te ontkennen. Bijvoorbeeld door te stellen dat het feit dat wij de waarheid spreken niet betekent dat zij verkeerd zijn. Doorgaans met de mededeling dat we hun kant van het verhaal niet kennen. Dat we hun leven niet kennen. En dat we hun manier van denken niet begrijpen. Interessant standpunt, maar dat is allang opgelost door het onderscheid tussen uw persoonlijke opvattingen en politieke opvattingen. Persoonlijke opvattingen verschillen inderdaad van persoon tot persoon. Hetzelfde geldt voor de waarheid. Wat voor de een de waarheid is, bijvoorbeeld armoede, bestaat voor een rijk persoon niet eens. Vandaar dat we ook altijd spreken over de "waarheid" in politieke zin. Politiek die over miljoenen mensen gaat en niet over uw mening.
We hoeven uw geilheid voor asielzoekers helemaal niet te vergelijken met onze persoonlijke afkeer. Praktisch gezien is het onmogelijk om iedereen maar binnen te laten. Politiek gezien heeft het grote financiële consequenties. Voor heel veel mensen heeft het ook nog strafrechtelijke consequenties gezien de extreme toename van criminaliteit. Bovendien worden wetten en verdragen massaal verkeerd geïnterpreteerd en leidt massa-immigratie tot omvolking. Allemaal politieke argumenten die veel groter zijn en zwaarder wegen dan uw persoonlijke gevoelens en in politieke debatten daarom voorrang hebben. Gaat het om het begrijpen van uw persoonlijke leven, dan doen we dat natuurlijk. Voor onze dierbaren lopen we ook veel harder dan voor willekeurige vreemden. We voeren psychologische gesprekken en we proberen onze vrienden te helpen. Politiek gezien ligt dat heel anders. Beleid is dan voor een hele bevolking. Uw persoonlijke subjectieve gevoelens kunnen de objectieve wetenschap en feiten omtrent een heel volk niet veranderen.
Toegegeven, ook wij staan regelmatig in de persoonlijke modus als we eens niet aan politiek doen. Ook wij moeten beslissingen nemen die persoonlijke levens raken. Gaat dat niet over politiek of in een professionele omgeving, dan zijn ook wij gevoelig voor alle menselijke overwegingen. Een wijze les is dan om het ons niet aan te trekken als we vervelende beslissingen moeten nemen die mensen vervelend vinden omdat ze zelf verantwoordelijk zijn voor hun eigen leven. In een persoonlijke context klopt dat als een bus al hebben we dat altijd nogal simplistisch gevonden. Ons gevoel en geweten slaan aan het flipperen indien we mensen persoonlijk moeten benadelen. Dan kunnen we in theorie wel zeggen dat het niks uitmaakt: het voelt wel oprecht erg naar. Mensen teleurstellen doen we in ons persoonlijke leven liever niet. Zelfs niet als het vreemden betreft. Hoewel we er niet aan ontkomen, blijft het kut. Thans bedenken we ons dat als mensen niet teveel teleurgesteld willen worden, we de verwachting mogen hebben dat ze daar zelf aan meewerken.
Politiek gezien vinden we niet dat we zo makkelijk over andere mensen mogen stappen omdat beleid moreel te rechtvaardigen moet zijn. Het is erg makkelijk voor een partij als de VVD om persoonlijke malaise van mensen af te schuiven op de eigen verantwoordelijkheid zonder daar de mogelijkheden voor in de plaats te geven. Politiek is geen vrijbrief om alles maar te doen, te zeggen en op te dringen. Gezond verstand is wat ons betreft een vereiste en als mensen door politiek beleid in de verdrukking komen, op wat voor manier dan ook, dan vinden wij dat de overheid verplicht is om mensen een uitweg te bieden. Dat mag best een uitweg zijn in een vorm waarbij mensen zelf hun verantwoordelijkheid kunnen nemen. Van wie arm is en niks te eten heeft, mag best gevraagd worden dat hij moet gaan werken. Dat impliceert voor ons wel dat de overheid ervoor moet zorgen dat hij daadwerkelijk een baan kan vinden. Aan moeilijke beslissingen nemen ontkomt niemand. Wel vinden we het echt walgelijk om mensen te verneuken om het verneuken.
Geen tijd betekent meestal geen prioriteit. Geniaal, dit inzicht. We merken dat mensen (zeker in deze moderne tijd waarin afspraken afzeggen middels hun smartphone de normaalste zaak van de wereld is geworden) heel makkelijk zijn geworden met onze tijd. Wij moeten maar altijd beschikbaar en bereikbaar zijn als mensen iets willen. Omgekeerd is dat zelden het geval. Benaderen wij zelf mensen, dan is "geen tijd" eerder regel dan uitzondering. Niet letterlijk gezegd, maar via de nodige omwegen en uitvluchten. Eerlijk gezegd proberen wij te minderen met dat "geen tijd" omdat het nergens op slaat. We hebben er simpelweg gewoon geen zin in. Nooit. Niet nu, niet morgen. Niet voor deze persoon die we nu voor ons hebben. Er zijn anderen voor wie we het meteen gedaan zouden hebben. Dat impliceert dat "geen tijd" gelul is. En dat geldt voor andere mensen net zo. Zij durven er allen niet eerlijk over te zijn. Later leerden wij dat als mensen iets echt belangrijk vinden, ze er ten koste van alles tijd voor vrijmaken.
Wellicht herkent u een idee dat wij vroeger hadden. Namelijk dat er speciale tijden waren waarop mensen dingen deden. Dat ze op hun vrije dag niks deden. En dat als de vrijdag bijna afgelopen was, mensen al begonnen af te bouwen. Dat ze in de nacht in hun bed liggen en daardoor niet bereikbaar zijn. Dat ze dingen uitstellen omdat andere zaken logischerwijs belangrijker waren. Totdat we ontdekten dat als het echt iets betekent voor mensen, ze desnoods alles uit hun handen laten vallen. Als het te maken heeft met hun kinderen, met de ziekte van een dierbare, met een meisje of jongen waar ze echt iets voor voelen of met de mogelijkheid om geld te verdienen of wraak te nemen. Hoe "druk" ze dan ook zijn, ze nemen er de tijd voor. Wil een werkgever iemand echt hebben, dan belt hij meteen. Zonder "u hoort nog van ons". Is een meid geïnteresseerd, dan is ze bereikbaar. In plaats van smoesjes te verzinnen. Een wereld ging voor ons open toen we ontdekten dat als communicatie uitbleef, mensen niet geïnteresseerd waren en dat ook nooit meer worden.
Vergelijkingen met dieren kunnen het verschil in communicatie duidelijk maken aan de argeloze lezer. Stel er is een leeuw en een jager. Wie wordt er altijd geloofd? Ongeacht of de jager de leeuw doodt of dat de leeuw de jager ernstig verwondt? Het verhaal van de jager. Omdat hij de enige is die het verhaal kan vertellen. Tenzij de leeuw leert schrijven, publiceren of spreken, zal het verhaal van de jager altijd het krachtigst zijn in de mensenwereld. Zo kan de jager een waar heldenproza ophangen waarin hij vanuit het niets door de leeuw werd aangevallen. De waarheid kan compleet anders liggen. Bijvoorbeeld dat de jager illegaal in dat gebied aan het stropen was en de leeuw zijn kinderen probeerde te verdedigen. Nadat het verhaal, het enige verhaal dat openbaar gemaakt kan worden, verteld is, zullen mensen dat verhaal ook altijd vanuit het perspectief van de jager begrijpen en hun eigen oordeel daarop baseren. Onder mensen is communicatie meestal ook eenzijdig. De ene partij heeft bij wijze van spreken een grote microfoon; de ander wordt niet gehoord.
Tijdens rechtszaken komt de grote partij als grote werkgever met peperdure advocaten aanzetten terwijl de ontslagen burger die bijna aan de grond zit een geloofwaardigheid van nul heeft. Rechters kiezen dan ook nog eens vaak partij voor degene die een groot maatschappelijk belang vervuldt. Zo vindt men het beter om 1 werknemer te schofferen en in de schuldsanering te flikkeren dan dat men moet toegeven dat een groot bedrijf dat voor veel werkgelegenheid zorgt mensonterend bezig is. Geloofwaardigheid, imago en reputatie zijn in deze maatschappij van gegevens die overal uitlekken van levensbelang. "Maar ze kunnen toch allebei schrijven en hun verhaal vertellen?" Ja, in theorie wel, maar in de praktijk werkt men met persoonlijke geloofwaardigheid van vriendjes die elkaar mogen en dan geldt het verhaal van hun eigen mensen als duizend keer geloofwaardiger dan alle waarheid en feiten in de hele wereld. Zouden conflicten volledig via de waarheid, feiten en gezond verstand afgehandeld worden, dan zouden de uitspraken compleet anders zijn.
Overweging.
Wat is wijsheid? We horen die uitspraak steeds vaker vallen en we krijgen die vraag ook wel eens van mensen die ons om advies vragen. De waarheid is dat we het niet weten en ook niet kunnen weten in de specifieke situatie waarin het ons gevraagd wordt. Mensen handelen niet rationeel en logisch. Gevoel en hun persoonlijke emoties leiden tot willekeur en dat is doorgaans te herleiden tot welke mensen ze leuk vinden en van wie ze het meest kunnen profiteren. Mensen kunnen aan de ene kant extreem loyaal zijn aan bepaalde types; zelfs als dat schadelijk is voor hun gezondheid. En aan de andere kant zullen ze u niet op dezelfde manier willen behandelen zoals ze andersom wel verwachten. De beste manier om te overleven is nog altijd mee te gaan met de stroom, niet te veel op te vallen en te pakken wat u pakken kunt. Ligt dat niet in uw aard, dan zult u zich hoogstwaarschijnlijk in de nesten werken bij die domkoppen. Wat overblijft is dat wij echt wel weten wat wijs is, maar dat wij ervoor kiezen om ons leven te leiden zoals wij dat willen.
Reacties: 0
Pagina's: 1 |
| Reactie toevoegen |
|
U dient in te loggen om een bericht te kunnen plaatsen.
|
|